اين مطلب با نگاهى گذرا به « معلّقات سبع » يعنى اشعار برگزيدهء قرن ششم ميلادى كه برجسته‌ترين اشعار عصر جاهلى به‌حساب مىآمد روشن خواهد شد . اين اشعار بخاطر عظمتى كه نزد مردم داشته است بر حرير مصرى و با آب طلا نوشته شده و بر ديوار كعبه آويخته بود . محتواى آنها چيزى جز شراب ، معشوقه ، شمشير و شتر و . . . چيز ديگرى نيست به‌عنوان نمونه شعر « طرفة » شاعر يكى از معلقات سبع را ذكر مىكنيم : او در وصف شتر مىگويد : « . . . چون مىايستد در عظمت و شكوه درست چون پل‌هاى رومى است . گلگونه ، قوى پشت ، تكاور و سبك رفتار است ، كوهانش چون طاقى است كه از سنگ‌هاى سخت برآمده است . گاهگاهى ناقه من با آن سر بزرگ و دست و پاى بلندش چنان در رفتار به نشاط مىآيد كه هر بار از جاده خارج مىشود . . . » « 1 » قرآن كريم در مذمّت شعراى عصر جاهلى مىفرمايد : « وَالشُّعَراءُ يَتَّبعُهُمُ الْغاوُنَ الَمْ تَرَ انَّهُمْ فى كُلِّ وادٍ يَهيمُونَ » « 2 » شاعران كسانى هستند كه گمراهان از آنان پيروى مىكنند آيا نمىبينى كه آنها در هر وادى سرگردانند .

--> ( 1 ) - معلقات سبع ، ترجمه عبدالحميد آيتى ، اشرافى ، ص 32 . ( 2 ) - شعراء ( 26 ) ، آيات 224 - 225 . جهت اطلاعات بيشتر در اين زمينه به تفسير الميزان و مجمع البيان ذيل اين آيه شريفه مراجعه فرماييد .